Анаға сағыныш

 

Жалауым желбіреген түсті құлап,

Сағыныштан сарқылып ішкі қуат.

Жалғанда жарық күннің қызуынан

Ананың алақаны ыстығырақ.

 

Айналса да алаулап күн батуға,

Қараймын өртке оранған шыңға тура.

Тірліктің тамашасын тәрк етер ем,

«Ана» деп тағы бір рет тіл қатуға.

 

Еркелеуші ем болсам да ересек тым,

Келмейді әттең сол күнді елес еткім.

Сіз бар кезде алсам да асуларды,

Сіз жоқ кезде дей алман белес өттім.

 

Өмір – жалған, қас-қағым бояма шақ,

Қалағанын қара жер қояды асап.

Кейде анашым түсімде сізді көріп,

Жас аламын көзіме ояна сап.

 

Кеудеме кеп өкініш орнағасын,

Көп іздеймін түскенще торға басым.

Амалсыздан қараймын суретіңе,

Қолдан келер құдірет болмағасын.

 

Кетсе -дағы көңілім құсқа айналып,

Сіз бар жерден алысқа ұшпайды анық.

«Қойшы, Мама!..» деп жатса кейбіреулер,

«Шіркін-ай...» деп тұрамын іштей налып.

 

Толмай кетті тірлікте гүлге етегің,

Паналашы пейіштің нұр мекенін.

Алла жазса өзімнің ұл-қызыма,

Ең бірінші мен сізді үлгі етемін.

 

---

  

Шіркін-ай!

Ауыл қандай тамаша еді?!

Таңдайымда тұр әлі бал әсері.

Бәрі де қарапайым, жұрты жайсаң,

Көзіне мейір тұнған қараша елі.

 

Мал аралас, жататын қой қоралас,

Онда барсаң тумайды ойлар оғаш.

Барлығы да ақ жарқын, аңқылдап тұр,

Мәрт мінездер көңілді майдаламас.

 

Жүргендіктен өзіңнен шет тысқары,

Сағындырар, сарғайтар көп тұстарың.

Тәрбиелеп жатырсың құшағыңда,

Ертеңгі елдің беделді бетке ұстарын.

 

Жүректе жабырқаулы жыр гүлдеуде,

«Қайдан келдім, құдай-ау, бұл бір жерге?!»

Деп сағынып кеңдікті ауылдағы,

Тас қалада тарығып жүрмін мен де.

 

 

---

 

Наурыз тілек!

 

Бұл кезде жарар долы өзен тас тығырығын,

Көнеден көші жалғасқан дәстүр. Ұлы күн!

Төбесіне кеп жайғасқан қыран қазақсың,

Тектіліктің еш теңселмес хас тұғырының.

 

Қалады ұзап кететін жылдан аз көрік,

Бірде мәз болып өтетін, бірде араз болып.

Тезіне бірге түседі шын татулықтың,

Дүдамал күнде жүргендер дүрдараз болып.

 

Көбесін сөгіп көк мұздың жылға аққан әні,

Сап тізген құстар қанатын бұлғап қағады.

Алты айдан қалған бір асым сүрлерін асап,

Жамау көңілді жамағат жырғап қалады.

 

Берілер дала тербетер қыр самалға ерік,

Жайдары көңіл шуақтан нұр сауар бөліп.

Жағасы, жеңі, етегі, тұлғасы аппақ,

Шапанын шешіп қара жер бусанар келіп.

 

Жүздерін жұрттың бұратын құбылаға нақ,

Іздерін аңдып, артынан шұғыла қадап.

Оң жақ қолының саусағы буынсыз  келген,

Елдің арасын жүреді Қыдыр аралап.

 

Енді кешпеген қасірет қайраңы болсын,

Алаштың жұрты ақшуақ айнаны көрсін.

Қаймана қазақ, қадірлі Қыдыр атамыз,

Сенің де шаңырағыңның мейманы болсын!

 

---

Тазалық

 

Алматыдан аулақпын, Есіктемін!

Тау самалы тербеткен бесіктемін.

Ауылдың балшығы мен лай батпағын,

Келемін толарсақтан кешіп тегін.

 

Осында екен тазалық тым керемет,

Бұл жақта күндер ерек, түн де бөлек.

Көкірегін бір керіп ауа жұтса,

Көк түтін болар екен кімге керек?!

 

Табиғаттың тамаша көрінісін,

Көру деген ғанибет көңіл үшін.

Әттең, әттең қалаға қамап қойған,

Бұза алмаймыз бәрібір өмір ісін.

 

Алматыға қарасаң шеттен биік,

Көк түтіннен жатқандай шекпен киіп.

Үш жыл болды жүргелі бұл қалада,

Кеткен шығар кеберсіп өкпем күйіп.

 

Сондықтан да ауылға көп барайық,

Бір жағы кең тыныстап шаттанайық.

Бір жағы қам көңілді ағайынның,

Ақ тілек, ақ батасын ап қалайық!